หนังสือนิทาน
ซุปเปอร์มด




วันแล้ว วันเล่า ปีแล้ว ปีเล่า
ฉันยืนอยู่ตรงมุมไหนของโลก ไม่รู้...แต่ฉันหวาดหวั่นต่อความรู้สึกนี้
ปลีกตัวออกจากผู้คนที่กำลังมีความสุข
"หล่อหลอมตัวตนให้ทนกับสภาพเช่นนี้
ในวิทยุมีบทเพลงที่บรรยายถึงคนเหงากำลังรอใครซักคน
ในโทรทัศน์เห็นโฆษกกำลังรายงานข่าว
ที่ไม่รู้ว่ามันจริงหรือไม่จริงกันแน่
คนที่กำลังคุยกับเราอยู่ในอินเทอร์เน็ต
อาจไม่มีตัวตนก็ได้
เป็นการใช้เทคนิคไดคัท เพื่อสะท้อนถึงเงาของผู้คน ที่เป็นแค่เงา แต่ไม่มีตัวตน
เสียงของฉันดังเท่าคนอื่นหรือเปล่า
หรือว่าฉันเป็นคนที่เสียงเบาเท่านั้น
เขาไม่ได้ยินสิ่งที่ฉันพูด
หรือเขาไม่ได้ฟังสิ่งที่ฉันพูดกันแน่
แน่ล่ะ...ทำไมเขาต้องฟังด้วยล่ะ
ในเมื่อฉันเองก็ทนฟังสิ่งที่เขาพูดไม่ได้เหมือนกัน
เป็นการใช้ด้ายมาปักลงไปให้เป็นรูปของดอกไม้ไฟ ที่สื่อถึงเสียงดังๆ