หนังสือนิทาน
ซุปเปอร์มด




วันแล้ว วันเล่า ปีแล้ว ปีเล่า
ฉันยืนอยู่ตรงมุมไหนของโลก ไม่รู้...แต่ฉันหวาดหวั่นต่อความรู้สึกนี้
ปลีกตัวออกจากผู้คนที่กำลังมีความสุข
"หล่อหลอมตัวตนให้ทนกับสภาพเช่นนี้
ในวิทยุมีบทเพลงที่บรรยายถึงคนเหงากำลังรอใครซักคน
ในโทรทัศน์เห็นโฆษกกำลังรายงานข่าว
ที่ไม่รู้ว่ามันจริงหรือไม่จริงกันแน่
คนที่กำลังคุยกับเราอยู่ในอินเทอร์เน็ต
อาจไม่มีตัวตนก็ได้
เป็นการใช้เทคนิคไดคัท เพื่อสะท้อนถึงเงาของผู้คน ที่เป็นแค่เงา แต่ไม่มีตัวตน
เสียงของฉันดังเท่าคนอื่นหรือเปล่า
หรือว่าฉันเป็นคนที่เสียงเบาเท่านั้น
เขาไม่ได้ยินสิ่งที่ฉันพูด
หรือเขาไม่ได้ฟังสิ่งที่ฉันพูดกันแน่
แน่ล่ะ...ทำไมเขาต้องฟังด้วยล่ะ
ในเมื่อฉันเองก็ทนฟังสิ่งที่เขาพูดไม่ได้เหมือนกัน
เป็นการใช้ด้ายมาปักลงไปให้เป็นรูปของดอกไม้ไฟ ที่สื่อถึงเสียงดังๆ
หน้าปก
เวลาเจอความผิดหวัง ให้บอกตัวเองว่า นี่คือวิธีการสร้างภูมิคุ้มกันให้กับชีวิต