My Pocket Book Design

เรื่อง คนที่เดินผ่าน ของ ตรัย ภูมิรัตน์

ขั้นตอนที่1 โดยการใช้รูปภาพเพื่อประกอบเนื้อหาให้มีความลึกซึ้งและเข้าใจมากขึ้น

วันแล้ว วันเล่า ปีแล้ว ปีเล่า

ฉันยืนอยู่ตรงมุมไหนของโลก ไม่รู้...แต่ฉันหวาดหวั่นต่อความรู้สึกนี้

ปลีกตัวออกจากผู้คนที่กำลังมีความสุข

ขั้นตอนที่2 การใช้เทคนิคสามมิติ หรือการทำ pop up เป็นเทคนิคหลักเพื่อให้หนังสือมีความแตกต่างและดูเป็นตัวของตัวเองมากยิ่งขึ้น


"หล่อหลอมตัวตนให้ทนกับสภาพเช่นนี้

เหมือนสมเสื้อผ้าที่ถูกออกแบบเพื่อมนุษย์อวกาศ

ยิ่งนาน ยิ่งไม่รู้สึกร้อนหนาว

ความชาชินทำให้ทุกอย่างดูเป็นเรื่องปกติ"

เป็นการใช้เทคนิคการซ้อนภาพ โดยใช้ภาพของบุคคลที่ดูเหงาๆ เฉยชามาเป็นภาพประกอบ

ในวิทยุมีบทเพลงที่บรรยายถึงคนเหงากำลังรอใครซักคน

ในโทรทัศน์เห็นโฆษกกำลังรายงานข่าว

ที่ไม่รู้ว่ามันจริงหรือไม่จริงกันแน่

คนที่กำลังคุยกับเราอยู่ในอินเทอร์เน็ต

อาจไม่มีตัวตนก็ได้

เป็นการใช้เทคนิคไดคัท เพื่อสะท้อนถึงเงาของผู้คน ที่เป็นแค่เงา แต่ไม่มีตัวตน

เสียงของฉันดังเท่าคนอื่นหรือเปล่า

หรือว่าฉันเป็นคนที่เสียงเบาเท่านั้น

เขาไม่ได้ยินสิ่งที่ฉันพูด

หรือเขาไม่ได้ฟังสิ่งที่ฉันพูดกันแน่

แน่ล่ะ...ทำไมเขาต้องฟังด้วยล่ะ

ในเมื่อฉันเองก็ทนฟังสิ่งที่เขาพูดไม่ได้เหมือนกัน

เป็นการใช้ด้ายมาปักลงไปให้เป็นรูปของดอกไม้ไฟ ที่สื่อถึงเสียงดังๆ